Getuigenissen


Getuigenis I

Hallo,

Voordat ik jullie het een en ander zal vertellen over mijn roeping en mijn leven, wil ik me kort even voorstellen. Ik ben Elizabeth en ben begin dit jaar 23 geworden. Ik kom uit een groot gezin waarvan ik de 4de ben in de rij van 10. Inmiddels ben ik hier (in het klooster) ruim 3 jaar.
'Hoe ik mijn roeping heb ontdekt?' dat is de grote vraag die iedereen stelt. Ik doe daarom mijn best om er op te antwoorden.
Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik de indruk heb dat ik daar zelf weinig voor heb gedaan, (Jezus deed het meeste) omdat ik ten eerste van thuis uit het geloof ten volle heb meegekregen. We leerden al heel vroeg bidden, het naar de kerk gaan was als het ware een gewone zaak en het leven (meestal onbewust) in Zijn aanwezigheid 'vanzelfsprekend'. Maar ondanks ik daar niet altijd stil bij stond bracht die gave van het geloof mij vreugde, vrede en ook vrijheid. Dat is het wat mij getrokken heeft en trouwens nog steeds trekt. Hoewel ik als kind om het geloof veel dingen moest laten was ik daar nooit bedroefd om, integendeel want ik wist me rijk! Ik geef een voorbeeld; op woensdag kregen we thuis altijd godsdienstles en gingen we meer bidden dan anders,… terwijl anderen van mijn klas naar vriendjes gingen, feestjes hadden en samen plezier maakten. Ik heb het nooit ervaren als een gemis. Dit is niet zo vanzelfsprekend, maar ook daar mag ik iets van Zijn werk in zien.
Al vroeg begon ik te zeggen (wanneer ze aan iedereen vroegen wat ze wilden worden) dat ik zuster zou worden, maar na verloop van tijd begonnen ze mij over te slaan omdat ze toch al wisten wat ik zou worden. Dit vond ik niet leuk en begon ik te zeggen 'ik wil verpleegster worden.' Toch kon ik me niets anders voorstellen dan me helemaal aan de Heer te geven, zonder me verder af te vragen hoe dat kon of wat dat echt betekende, maar het stond wel vast. Ik was er ondertussen niet echt mee bezig en leefde van dag tot dag. Ik had voorbeelden van kloostergemeenschappen (omdat we er van thuis uit contact mee hadden) en ik voelde mij goed en blij om naar de kerk te gaan. Ik ging er bvb. nooit aan denken om op zondag als ik moe was niet naar de mis te gaan. Toen ik 15 jaar was werd er opeens gesproken over het naar een internaat gaan. Dit wou ik in de verste verten niet, maar er was verder geen keus; ik moest mee met mijn oudere zus. Met tranen ging ik erheen, maar hoe wonderbaar (!) ik vond Hem daar, heel dicht bij me. Hoewel ik na 2 jaar dreigde op te geven kon ik dit onmogelijk doen, want dat was alsof ik Hem losliet. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik ben blijven gaan, in totaal 5 jaar. Het was niet altijd gemakkelijk en toch…
Echt zekerheid over mijn roeping had ik eigenlijk toch nog niet, daarom volgde ik een 8-daagse retraite mee. (Schrik niet, in volledige stilte!) Maar juist in die stilte kon ik Jezus' stem horen; niet met mijn oren maar met mijn hart. Zijn uitnodiging samen met een diepe vreugde gaf mij de zekerheid en vooral de kracht om de stap naar het klooster toe te zetten. (Nogmaals; het is niet gemakkelijk, maar toch…!) En ik ben er echt dankbaar om!
Wat ik er ook graag nog bij wil zeggen is dat ik toen ik de keuze maakte om religieuze te worden dit niet was om het half en half te zijn, maar helemaal, het is niet iets waar ik me om zou schamen. Daarom vond ik het heel belangrijk en hielp het mij ook om te kiezen voor een gemeenschap waar het habijt nog wordt gedragen. Zonder veel woorden kan ik dan toch veel zeggen.
Onze gemeenschap heeft als apostolaat; het zorgen voor bejaarden, zwaar gehandicapten en ook jongeren in het internaat. Waar ik een plaatsje krijg weet ik niet, maar ik geef me aan Hem en weet dat Hij voor mij zorgt! A



Getuigenis II

16 jaar en roepingenzondag ... Ik zat in de parochiekerk en de pastoor gaf een homilie over roeping. Ik dacht mij mezelf: “Zou dit iets voor mij zijn” ? Het bleef daarbij. Diezelfde dag dacht ik er nog wel eens aan maar dat was alles.

Een jaar later volgde ik een paar bezinningsdagen en stilte brengt tot nadenken … Ik sprak erover met de priester die deze dagen leidde maar hij raadde mij aan om eerst mijn studies af te maken vooraleer concrete stappen te ondernemen. Het bleef daarbij.

Ik werd 18 jaar en moest een studiekeuze doen. Op dat moment werd er niet meer gepraat over roeping, dat die keuze eveneens bestond. Ik deed graag wiskunde en ging dus verder studeren naar Leuven. Aangezien ik niet een echte wiskundige richting had gevolgd moest ik nog een voorbereidend jaar doen. Algauw bleek dat dit te zwaar was. Ik ging over naar scheikunde, maar dat deed ik niet graag. Om een lang verhaal kort te maken … ik verbleef 3 jaren in Leuven maar kwam terug thuis zonder diploma. Al die tijd verbleef ik op een peda en daar had ik regelmatig kontakten met een zuster. Op die manier bleef Gods roepstem in mij levendig.

Een kleine anekdote ... Mijn moeder had graag gehad dat ik verpleegster zou worden. Een nicht van mij deed dit, iemand in de straat enz … Ik zei tegen mijn moeder: “Dit is wel het laatste dat ik ooit zou doen” !
Ik kwam dus terug thuis zonder diploma. Mijn vader was gelukkig dat zijn enige dochter terug thuis was; mijn moeder was niet zo positief. Uiteindelijk was ik 3 jaren in Leuven geweest … geld gekost … en om in het werkveld te geraken had ik geen diploma. Ik kon ze uiteindelijk geen ongelijk geven.

Ik volgde lessen bij de (toenmalige) R.V.A.-opleiding en vond vast werk bij een invoerder van wijnen in Brussel. Een heel aangenaam werk; ik was daar graag. Op tijd en stond werd er een fles geopend …
De jaren vervlogen. Ik ging samen met een vriendin een paar dagen meeleven in een abdij. Daar sprak ik met een priester over het worstelen met mijn roeping. Toen ik hem vertelde dat ik hiermee reeds jaren rondliep raadde hij mij aan om zo snel mogelijk een beslissing te nemen. Hij zei: “ Anders ga je je roeping verliezen en dit zal je heel het leven meedragen”.
Ik zocht terug contact met de priester, waar ik tegen gesproken had tijdens de bezinningsdagen. Hij kwam regelmatig naar de zusters hier in Kortemark voor meeleefdagen. Toen ging het snel. De eerste maal kwam ik hier in oktober 1986 en in juni 1987 trad ik binnen.

Hoe wist ik dat ik (voor dit klooster) geroepen was ?

Verpleging wou ik niet doen; nochtans was dit een verplegende congregatie. Tijdens de meeleefdagen mocht ik samen met een zuster patiënten en bejaarden verzorgen. Dit viel best mee. Ik voelde dat O.L.Heer achter mij stond.
Op oudejaarsavond 1986 ging ik naar huis terug, na een aantal dagen verblijf bij de zusters. Ik ging echt niet graag naar huis maar ik kon moeilijk tegen mijn ouders zeggen dat ik er niet zou zijn op nieuwjaarsdag. Toen ik echter thuis kwam voelde ik een diepe vrede en vreugde in mezelf. Mijn moeder mocht mij alles vragen … tot alles was ik bereid. Toen besliste ik dat ik met Gods genade Zuster van Liefde van Kortemark zou worden.